• Αυτοί που ενθουσιάστηκαν και με ρώτησαν αν είναι αλήθεια και να τους πω κάποιους τίτλους για να αγοράσουν,
• Αυτοί που μου είπαν "πόσο καλά μπορεί να κάνει Rap ένας Κύπριος;"
• Αυτοί που μου είπαν "βουράτε να βουρίσουμε, φωνάζουν οι γειτόνοι..." και βασικά ότι "ο νους μου είναι ο ίδιος με τον νου των παιδιών του δημοτικού" και
• Αυτοί που είπαν ειρωνικά "ναι, μόνο ο Γιάννος Γου"

Αν θα ρωτούσα κάποιον που ξέρει γενικά από όλα τα είδη μουσικής, θα μου απαντούσε πως δεν υπάρχει Hip-Hop σκηνή στην Κύπρο. Ο σκοπός που γράφω αυτό το άρθρο είναι για να αποδείξω ότι, αν και μικρή, υπάρχει.
Η κυριότερη μου απόδειξη είναι ότι η Κυπριακή Hip-Hop σκηνή έχει και τα 4 χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει η κάθε μουσική σκηνή (από το πιο σημαντικό στο πιο ασήμαντο):

• Η ιστορία του,
• Οι θαυμαστές του,
• Οι συγκεντρώσεις - συναυλίες - παρουσιάσεις που γίνονται και
• Οι κυκλοφορίες νέων δίσκων.

• Από το έτος 1996 μέχρι το έτος 2000 το ποσοστό των ακροατών της Hip-Hop διπλασιάστηκε ενώ
• Από το 2000 μέχρι σήμερα μεγάλωσε κατά 75%

Δεν ξέρω κατά πόσο μεγάλωσε το ποσοστό του κοινού που ακούει Κυπριακό Rap, αλλά είναι πλέον γεγονός ότι η μουσική μας δεν θα είναι ποτέ όπως παλιά. Η αλλαγή δε μας νοιάζει, εφόσον δεν είναι αρνητική (ένα αρνητικό κατ εμένα είναι να γράφεται π.χ. μόνο για τα party και όχι για την πραγματική έκφραση). Αυτό φυσικά εξαρτάται από εσάς και εμένα.

Τελευταίο μα και μεγαλύτερο σημείο του άρθρου μου είναι η ιστορία του Hip-Hop στην Κύπρο. Αρκετοί θα πούνε "ποια ιστορία;", αλλά στο τέλος θα δούνε ότι αυτή η ιστορία είναι αρκετά μεγάλη και αρκετά σημαντική και ίσως επίσης καταλάβουν γιατί πρέπει να δείχνουμε σεβασμό στους παλαιότερους.

• Από Αγγλοκύπριους που μένανε στην Κύπρο,
• Από τουρίστες που έρχονταν στην Κύπρο (συνήθως ¶γγλους),
• Από τα clubs της Λευκωσίας που παίζανε Rap (Africana και Spectrum),
• Από το μόνο αγγλικό πρόγραμμα στο μόνο τηλεοπτικό σταθμό (ΡΙΚ) και
• Από άλλες χώρες όταν πήγαιναν εξωτερικό.

Στο 1988, ένας καθηγητής χορού, εν ονόματι Μιχάλης, ήρθε στην Κύπρο και άνοιξε μια σχολή χορού. Αν και δεν γίνονταν μαθήματα breakdance, οι χοροί που διδάσκονταν χορεύονταν με Hip-Hop μουσική. Το 1999 όμως, η σχολή αυτή δημιούργησε μια ειδική ομάδα χορού για breakdance. Τώρα, το 2003, αν και δημιουργήθηκαν και άλλες ομάδες τέτοιες, η σχολή αυτή δημιούργησε ειδική τάξη για breakdance. Κάποιες από τις νέες ομάδες είναι αρκετά καλές για να συναγωνιστούν μέχρι και ξένες. Μια τέτοια ομάδα είναι και οι B.S.C της Λεμεσού (Pavlof, Melina, Nicky, Renos, Replay, Breakz, SSJ, Stinky - www.bscbboyz.xrs.net) Ας πάμε όμως καλύτερα στην ιστορία της Hip-Hop μουσικής και να αφήσουμε πίσω τα υπόλοιπα κομμάτια αυτού του τρόπου ζωής (αν και είναι εξίσου σημαντικά).

Μετά από τον μακάβριο ρατσισμό που αρκετοί από τους πρώτους rappers υπέστησαν, τέσσερα άτομα, με ένα κοινό χαρακτηριστικό να τους ενώνει, συναντήθηκαν (1992). Αυτό το χαρακτηριστικό ήταν η αγάπη τους για το Hip-Hop. Έτσι, αφού η τύχη το αποφάσισε, οι τέσσερις αυτοί bros (Γιάννος Γου aka Mastermind, Μιχάλης aka DJ Tsoxas, Γιάννος Σταματάρης και Γιώργος Ρούσος) δημιούργησαν ένα συγκρότημα (1993). Δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσουν το όνομα του. Το έβγαλαν με το πιο αντιπροσωπευτικό όνομα που θα μπορούσε να υπάρξει: "Βαωμένοι Έσσω".
Ο τίτλος του συγκροτήματος είναι μεγάλης σημασίας διότι δείχνει πόσο ρατσισμό αντιμετώπιζαν, αφού και οι λίγοι που πήγαιναν στις δυο-τρεις συναυλίες (για να ακούσουν τα 7-8 τραγούδια τους) τους δεν καταλάβαιναν τη στα αλήθεια γινόταν. Για να καταλάβετε καλύτερα το πόσο ρατσισμό έτρωγαν, καλά θα ήταν να δείτε τα επίθετα που τους φώναζαν: "Μονιμά" (από τα στρατιωτικά παντελόνια), "Κουρούπεττοι", "Λέσσια" κτλ. Καλό θα ήταν να αναφέρω και το γεγονός, ότι σπάνια μεν, αλλά συνέβαινε σε κάποιες περιπτώσεις να φτάσει η κατάσταση μέχρι και στον καυγά.
Οι δυσκολίες τους όμως δεν ήταν μόνο αυτές. Πως θα μπορούσε ένα τέτοιο συγκρότημα να γράψει τη μουσική του, αφού δεν είχε την τεχνολογική ευχέρεια που έχουμε εμείς ως rappers σήμερα; Ο μόνος τρόπος για αυτό ήταν να χρησιμοποιήσουν κομμάτια χωρίς στίχους από άλλα Hip-Hop τραγούδια, ηχογραφώντας τα ξανά και ξανά μέχρι να βγάλουν αρκετή μουσική για ένα τραγούδι.
Αφού πέρασαν τόσες δυσκολίες μαζί, το 1994 χάλασαν το συγκρότημα και ακολούθησε ο καθένας το δικό του δρόμο. Ο Γιώργος Ρούσος την Trance, ο Mastermind το Ελληνικό rap, ο DJ Tsoxas το ξένο old school ενώ ο Σταματάρης ένα άγνωστο ρυθμό σε μια άγνωστη χώρα (πήγε Αγγλία και δεν μίλησε ξανά με κανέναν από το συγκρότημα).

Την ίδια χρονιά ο Γου συναντήθηκε με ακόμη δυο άτομα που ασχολούνταν με Hip-Hop, τον Ξένιο (Method-X) και ακόμη ένα Γάλλο (Issa) που έμενε προσωρινά στην Κύπρο. Οι τρεις τους λοιπόν αποφάσισαν να βγάλουν την πρώτη Κυπριακή Hip-Hop παραγωγή (ο πρώτος απ' όλους HajiMike ή αλλιώς Βράκαμαν δεν κυκλοφορούσε τους δίσκους του με κυπριακή παραγωγή). Αποτέλεσμα αυτής της παραγωγής ήταν ο δίσκος "Φαινόμενο" ο οποίος δεν κυκλοφόρησε ποτέ.
Ήταν όμως ένα καλό σημείο στο Κυπριακό Rap, αφού μια εταιρεία αποφάσισε να εκδώσει ένα δίσκο του Γιάννη Γου (1996) σαν πειραματικό (εδώ να σημειώσουμε ότι αυτός ο δίσκος δεν ήταν κάτι που ήθελε ο Γιάννης αλλά μια χάρη που έκανε στην εταιρεία). Αφού τα αποτελέσματα του δίσκου (Τελευταίες μέρες) σαν πρώτος δίσκος ήταν ικανοποιητικά, ο Γου έβγαλε ακόμα δύο δίσκους (Ελευθερία ή Θάνατος και Απαγορευμένες Γνώσεις).

Εν το μεταξύ, ένα νέο συγκρότημα δημιουργήθηκε με τίτλο "Hardcore Heads Crew". Ήταν το πρώτο crew (ομάδα ανθρώπων που ασχολούνταν και με τα 4 στοιχεία του Hip-Hop) που έγινε στην Κύπρο (με αρκετά μέλη) αν και τελικά μετά από ένα χρόνο είχε μείνει μόνο σαν συγκρότημα (και τα μέλη του άρχισαν να λιγοστεύουν).

Ένα χρόνο μετά τη δημιουργία αυτού του συγκροτήματος, δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα Graffiti γνωστή στη Λευκωσία σαν S.B.R (Odd, Javone, Sena, Ach, Con, Hek και Little - www.streetbraza.cjb.net). Ήταν αυτοί που αποφάσισαν να ξεκινήσουν αυτό το είδος τέχνης σαν ομάδα, αν και υπήρχαν και άλλοι που ασχολούνταν, αλλά μόνοι τους.
Αφού πέρασαν τα χρόνια τα rap συγκροτήματα διπλασιάστηκαν. Ο κόσμος έμαθε ένα μέρος του Hip-Hop, αλλά όχι το μέρος που θέλαμε να μάθει. Έμαθε κυρίως τρία είδη:

• Το ερωτικό (ξένο συνήθως)
• Το αστείο (Ημισκούμπρια αλλά και ξένο) και
• Το gangsta

Τώρα ο περισσότερος κόσμος ξέρει το Rap σαν την αρχή και το τέλος μιας αστείας σειράς ή σαν τους gangsters κάπου στην Αμερική. Το θέμα αυτό θα το συζητήσω σε κάποιο άλλο άρθρο μου. Ο λόγος όμως που το συνεφέρνω είναι το γεγονός ότι εμείς, οι Κύπριοι rappers, μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την διαφθορά στη μουσική μας και να την επαναφέρουμε στην αρχική της μορφή, καθαρή, αυθεντική. Η δύναμη δεν είναι πουθενά αλλού παρά σε εμάς και θα πρέπει να συνεχίσουμε το ταξίδι μας από το μέσο δρόμο και όχι από δρόμους ακραίους και επικίνδυνους για την φάση. Η σκηνή μας δεν πρέπει να μείνει άγνωστη, αλλά ούτε και πρέπει να σταματήσει να είναι αυθεντική και να μετατραπεί σε εμπορική (θα συζητήσω και αυτό το θέμα σε κάποιο άλλο μου άρθρο).

Sofoz Mc